Demolis Bike team 2009

Hieronder vindt u een overzicht van alle fietsactiviteiten vanaf de oprichting tot en met 2009.

Demolis ondanks kramp op grote hoogte

Hij voelde zich werkelijk gesloopt na afloop. Maar Demolis-bikkel Erik van den Berg deed behalve zijn werk ook zijn achternaam eer aan. Op 5 juli 2008 sjouwde hij op de racefiets van bergtop naar bergtop tijdens de 'Marmotte'. In deze bekende dagtocht van maar liefst 174 kilometer trotseerde hij vier grote cols in de Franse Alpen: de Col du Glandon, de Col du Télégraphe, de Col du Galibier en als sluitstuk de Alpe d’Huez. Drie van deze vier cols behoren in de Tour de France tot de buitencategorie! Hieronder leest u Eriks persoonlijk verslag.

La Marmotte, 5 juli 2008

Ter voorbereiding op de Grote Dag nam ik een week voorafgaand aan La Marmotte een trainingsstage in de Franse Alpen. Na drie dagen fietsen kampte ik al met dikke spierpijn. Dat beloofde niet veel goeds... Ik had vervolgens een paar dagen om te herstellen, waarna ik klaar moest zijn voor mijn 'Tocht der tochten'.

De bidons gingen vol met sportdrank, de zakjes van mijn shirt vol met reepjes en ‘gelletjes’ en ook had ik een jasje bij me voor tijdens de afdalingen. Om 7.23 uur vertrok ik vanaf de startplaats in Le Bourg-d'Oisans. Na een vlak parkoers van zo'n 15 km kreeg ik de eerste beklimming voor mijn kiezen. Wanneer je dan al een tijdje omhoog hebt gefietst kom je een bordje tegen met 'Summit 20 km'. Nou, dan weet je in ieder geval wat je nog te doen staat...!
Eenmaal boven op de Glandon heb ik even de tijd genomen. Ik was al over de mat van de tijdwaarneming heen gereden, en kon het dus naar mijn idee wel rustig aan doen. Na een kwartiertje ging ik weer verder... ...alleen was er nu geen mat meer... Dit betekende dus dat óók de pauzetijd binnen de wedstrijdtijd viel. Dat was een tegenvaller! Maar ja, dit was voor mij niet het belangrijkste op deze dag.

Strekken
Ik zette een erg lange maar werkelijk fantastische afdaling in. Puur genieten. Na een vlakke weg en een herkenbare manier van fietsen ('kop over kop' naar de volgende berg) werd het tijd voor het beklimmen van de Télégraphe. Wat een klus, zeg! Het lukte, maar dan weet je dat je direct erachteraan de volgende grote uitdaging moet aangaan...
Na de voorraden op peil te hebben gebracht en wat te hebben gegeten, ging ik vol goede moed op weg naar de beruchte Col du Galibier, die ligt op 2642 m hoogte. Tjonge, dat was flink bikkelen! Aan het eind van de bestijging had ik kramp in mijn spieren aan de binnenzijde van m'n bovenbenen. Wat een verschrikking! Mijn tocht kon wel afgelopen zijn... Maar, door een beetje anders op het zadel te gaan zitten en de benen met de hakken goed uit te strekken, trok de kramp langzamerhand weer weg. Daar kwam ik dus goed uit. Helaas kreeg ik er vlak voor de top opnieuw last van - en nu zelfs in beide benen. Ternauwernood kwam ik tóch boven, maar toen wist ik dat na deze col de Alpe d’Huez nog op me wachtte. Het ging dus allemaal niet vanzelf.

Schudden
Aan het eind van de schitterende afdaling van de Galibier dronk ik eerst rustig een café-au-lait in een restaurantje op de Col du Lautaret. De benen schudde ik daar nog even goed los, ik strekte wat en besteeg toen maar weer het zadel voor het vervolg van de afdaling. Ik baalde een beetje, omdat ik wellicht het einde van de tocht niet zou kunnen halen door die vervelende kramp. Maar van de Lautarette naar Bourg d’Oissan daalde ik over een traject van zo'n dertig kilometer vol gas af. Ik werd hier door niemand ingehaald. Dat was tijdens de beklimmingen wel eens anders...
Aan de voet van de laatste en bekendste van alle cols heb ik eerst weer drinken ingeslagen. Daarna begon ik aan de ‘Alpe’. Deze berg kende ik al. Ik slaagde er uiteindelijk in om de kramp te onderdrukken, al was dat niet makkelijk. In 1 uur en 19 minuten wist ik de Alpe d'Huez te bedwingen. Ik eindigde mijn Marmotte in een totaaltijd van 9 uur en 23 minuten.

Pasta
Wat een geweldige ervaring! Met rillingen over m'n nogal pijnlijke rug overviel de vermoeidheid me direct na de finish, maar ik was zeker niet de enige die hier last van had. Tien minuten later zat ik achter een colaatje met een bord pasta erbij. Voorovergebogen op een houten bankje bedacht ik dat het wellicht erg verstandig zou zijn om m'n bord leeg te eten, maar dat kostte me bijna net zoveel moeite als de beklimming van een col... Na het eten en drinken kwam er langzaam wat energie terug in mijn lijf en kon ik me ertoe zetten om het thuisfront - op de camping - te bellen. 'Ik heb het gehaald', kon ik melden.

Tja, op 8 minuten na miste ik het gouden brevet. Voor veertigers ligt de grens op 9 uur en 15 minuten. Nou, voor mij is de zilveren versie ook gewoon goud...!

(Mijn netto fietstijd was overigens 8 uur en 51 minuten, met een gemiddelde van 20,1 km per uur. Dit nog even voor de statistieken.)

Erik van den Berg